Een maand terug

19 november, nu precies een maand later 19 december.

Wat was de eerste dag in Nederland toch raar, gewoon in huis. Het was een soort feestje de Oegandese vlag hing uit, een spandoek, familie op bezoek, taarten etc. Het leek wel of ik gewoon helemaal niet weg ben geweest, zo normaal voelt alles weer aan. De dag dat Heracles Almelo van Go Ahead Eagles won, een wedstrijd waar ik maanden na heb uitgekeken, terwijl ik bijna lag te slapen op de bank rond 20:00 kwamen vrienden nog langs, snel maar weer omkleden en de foto’s maar op de televisie tentoon stellen.

Na 43 uur zonder slaap, lag het bedje wel heel heerlijk. De volgende morgen leek het net of Uganda en droom was, een heel raar gevoel was dat. Aan de souvenirs te zien, ben ik er echt geweest. De rest van de week ben ik vrij geweest van school, om even bij te komen na een gigantisch avontuur. Nu een maand later, 5 presentaties gegeven over mijn stage in Uganda, nu nog 1 a 2 op de planning staan. Nog bijna elke dag denk ik aan Uganda, de leuke, maar ook minder leuke dingen spoken nog rond in mijn hoofd. Deze week de laatste papieren aanleveren aan school en dan is het afgerond.

 

Voor meer informatie o.a. over presentaties kan er contact met mij worden opgenomen door middel van het gastenboek. Deze reacties krijg ik nog gewoon binnen op de mail.

Mijn locatie .

Geplaatst in Geen categorie | Reageren uitgeschakeld

Back to home!

Vrijdag 18 november.

De dag is aangebroken, de dag van de lange reis naar huis. De wekker stond om 7:00, het was koud en regende iets. Ik had de studenten beloofd om nog langs te komen om gedag te zeggen. Sommige vonden het niet heel erg leuk, vooral degene waar ik goede band mee heb opgebouwd. Maar ik kom zeker nog terug! Na het afscheid van de studenten was het tijd om naar Nathan te gaan, hij was gelukkig nog in zijn kamer en heb hem ook gedag gezegd.

Tenslotte was Gideon aan de beurt, hij was erg blij dat ik nog even langs kwam. We hebben nog even wat gepraat en muziek geluisterd. Hij vertelde nog wat dingen over Uganda en liep mee naar mijn huis. En toen was het echt tijd om ook de laatste dingen bij elkaar te pakken en naar het restaurant te gaan. Voor het personeel van het restaurant had ik nog een verrassing, namelijk snoepjes. Toen ook mijn koffer binnen was, was het tijd voor het ontbijt. Zelf had ik niet echt honger. De chauffeur kwam zelfs te vroeg. Hij kwam netjes in pak en was zeer vriendelijk. De mensen van het restaurant hebben geholpen met mijn spullen te pakken en in de taxi te zetten. Na het laatste zwaaien zijn we weggereden richting Masaka.

Masaka? Entebbe toch? Ja, maar de chauffeur heeft en gebroken hand en daarom is hij naar Masaka gereden, omdat een vriend van hem mij naar Entebbe zou gaan brengen. De nieuwe chauffeur kon zeer gebrekkig Engels, maar begreep dat we even bij de evenaar zouden gaan stoppen voor een kleine pauze. Bij de evenaar was het tijd voor mijn leukste souvenir, namelijk de djembé. De zon begon steeds harder te schijnen en werd erg warm. De chauffeur wist een snellere route naar Entebbe, maar dit betwijfel ik nu, omdat we eerst verkeerd zijn gereden en zowat bij de verkeerde kant van het Victoria meer uitkwamen, deze weg was niet over asfalt, maar over zand. We hebben Kampala (de hoofdstad) overgeslagen en reden een beetje file in Entebbe. Hoe dichter we bij Entebbe Airport kwamen hoe minder druk het werd, maar het was 12:45… Dan maar tijd voor een hotel tot vanavond. Ik kan pas inchecken vanaf 20:30. Protea Hotel Entebbe is het geworden, een hotel aan het Victoria meer en dicht bij het vliegveld. Natuurlijk was het tijd voor een warm bad, die koude douche ga ik denk ik niet missen, terwijl het wel verfrissend was. Ook was het tijd om de koffer goed in te pakken, de djembés kunnen niet los mee.

Om 18:00 was het tijd om uit te checken en de boardingspass af te laten drukken door het hotel. Om 19:00 was de taxi naar het vliegveld er, het was een korte reis. Vlak voor de ingang van het vliegveld terrein was een grote politiecontrole en ja wij moesten ook uitstappen en de auto door laten zoeken. Ik moest een stukje wandelen naar de ingang waar ik apart werd gecontroleerd ook de tas werd helemaal doorzocht. Ik wou teruglopen naar de taxi, maar de oh zo vriendelijke politieagente schreeuwde me terug, de taxi was al gepasseerd. We zijn doorgereden naar de parkeerplaats en heeft de chauffeur mijn spullen klaargezet. Na te hebben gewandeld moest ik de trap op naar boven, de onderkant is blijkbaar de aankomsthal en de bovenkant de vertrekhal. Mijn spullen werden meteen gepakt en naar boven gedragen. Ik kwam uit in een grote partytent, ik wou doorlopen, maar mocht pas om 20:00 naar binnen. Het wachten leek wel uren te duren, maar toen het tijd was mocht ik naar binnen. Eerst werd mijn paspoort en ticket gecontroleerd daarna kwam ik uit bij de vliegveld beveiliging. Daar kon ik de apparaten uit de tas halen en werd ik en mijn bagage gecontroleerd. Na deze controle ben ik verder gegaan en stond de volgende paspoort en ticket controle al te wachten. Toen kon ik mijn bagage inchecken en werd ook de ticket gecontroleerd met snel het paspoort. Nadat alles goed was kon ik door naar de immigratiedienst van het vliegveld, waar ook mijn paspoort en ticket werden gecontroleerd, kreeg wel een mooie stempel dat ik uit het land ben. Hier werd ook mijn nieuwe ticket geprint. En eindelijk was ik op de Schiphol Plaza van Entebbe. Overal de kerstverlichting al, kerstbomen en kerstmuziek. Na wat gedronken te hebben en geshopt te hebben kon ik naar de gate. In totaal hadden ze 4 gates. Bij gate 4 kon ik bijna meteen naar binnen waar eerst een ticket en paspoortcontrole waren, vervolgens de tweede handbagage controle en ook weer door de scan. Na deze controle kon ik weer mijn paspoort en ticket afgeven voor een controle en kon ik eindelijk plaatsnemen. Het wachten leek wel uren te duren, maar toen eindelijk zag je het mooie blauwe KLM-vliegtuig voorbij rijden. Deze werd eerst klaargemaakt voor de terugvlucht en daarna konden we richting het vliegveld, eerst nog een keer een ticketcontrole en toen konden we naar het vliegtuig, maar als laatste de KLM-crew de ticket controleerde. Ik had een mooie plek bij het raam, naast mij kwam een Engelse vrouw zitten, jippie nog meer Engels! Na een kort gesprekje kregen we de vlieginstructies en vertrokken we iets eerder dan verwacht. De vlucht was goed verlopen, slapen kwam er niet van door een huilende/schreeuwende baby de hele tijd, maar de muziek op het beeldscherm en het uitzicht waren goed genoeg. De hele nacht kwamen ze langs met drinken, voor de mensen zoals ik die niet gingen slapen of niet konden slapen. Begin van de vlucht was het diner en tussen 4:00 en 4:30 was het ontbijt. Rond 5:15 zaten we al boven Nederland en gingen we landen. Om 5:40 waren we geland en geparkeerd bij de gate.

Bah wat was het fris in de gang naar Schiphol, we konden beginnen met een paspoortcontrole bij de marechaussee en vervolgens kon ik naar band 16 om mijn bagage te halen. De douane lag nog te slapen dus meteen door de bekende deuren waar mama, papa, Djordy, opa en oma klaar stonden op te wachten met een trui en koffie. En toen was het tijd om richting de auto’s te gaan, terug naar huis. Thuis waar nog een aantal verrassingen waren, zoals een spandoek en taart. Er komen nog een paar, maar niet meer van elke dag.

Dit moment wil ik ook gebruiken om Robert Soesman te bedanken.

Mijn locatie .

Geplaatst in Geen categorie | Reageren uitgeschakeld

Final Day!

Donderdag 17 november.

Het is ‘Final Day!’. De laatste dag dat ik hier op het project ben, morgenochtend verlaat ik het gebied, er staat een lange reis van meer dan 4 uur te wachten. Maar eerst eens ontbijten, na het ontbijt was het alvast tijd om de koffer in te pakken en de tassen gereed te maken. Na de lunch ben ik naar Hoy’s College geweest, er waren examens aan de gang. Gideon had een prachtige trui aan (zie reisverslag 16-11-2016), hij wou vandaag ook een beetje Duits leren, na dat te hebben gedaan vroeg hij of ik mee wou naar een dorp om airtime te halen voor zijn mobiel (met airtime kan je bellen of internetten). Toen ik achterop de motor zat was hij benieuwd of ik kon rijden, ik zei nee, oh dan ga ik het je leren zei hij. Eenmaal op de normale weg begonnen we met zitten en balans houden, de motor hoefde nog niet aan, omdat het bergafwaarts ging. Aan het einde van de weg leerde hij mij hoe je moest starten en rijden, we zijn eerst gaan tanken en daarna naar het speelveld van de nabijgelegen school gereden, daar kreeg ik meer instructies en mocht ik zelf rijden en hij er achteraan rennen, vervolgens zijn we teruggegaan naar de weg en reed hij naar de winkel waar hij airtime kocht. De weg terug mocht ik rijden, volgens mij was hij bang en ging maar lopen/rennen. Op een gegeven moment toen het goed ging zat de vaart er goed in (20 km/h is hier al snel zat op deze wegen). Hoe verder landinwaarts je gaat hoe minder snel je gaat, omdat de wegen steeds meer Afrikaans worden.

Het was tijd voor avondeten en vervolgens tijd om Sinterklaas te gaan spelen, voor een aantal kinderen van Kids Gear die meewerken in de tuin had ik een T-shirt. De kinderen waren heel gelukkig en wouden natuurlijk ook heel graag op de foto. Ook heb ik mijn stageopdracht afgewerkt om 23:30.

 

Mijn locatie .

Geplaatst in Geen categorie | Reageren uitgeschakeld

Op reis

Woensdag 16 november.

Woensdag alweer, eigenlijk mijn laatste werkdag, omdat morgen alvast ga pakken. Maar wat stond de wekker vroeg, 6:45. Hier heb je echt wat meer uren slaap nodig. Om 7:00 zat iedereen al klaar en kwam ik aan in mijn nachtkleding. Het ontbijt bestond uit 2 chappatti’s en een ei. Vervolgens nog een schaal met fruit. Na het ontbijt was het tijd voor de studenten om te vertrekken naar Fort Portal, mag ik voor de tweede keer een groep studenten uitzwaaien. Na wat gedoe met een deur die op slot was gevallen en met een houtenladder naar binnen moesten, gingen ze. Zelf ging ik me klaarmaken voor de reis landinwaarts samen met Chris.

Om 9:30 stond ik klaar, maar was Chris nergens te vinden. Om 9:45 kwam hij aan met een motor die hij van een vriend mocht lenen. Na wat mensen te hebben afgezet op het project zijn we de poort uitgereden. Maar we waren nog niet een kwartier weg en ging het al mis. De motor deed opeens iets raars en werden we richting de zijkant van de weg gestuurd en ja daar stonden we, stap ik af komt mijn been tegen de uitlaat, mooi aandenken een brandblaar. Na alles te hebben gecontroleerd zijn we verder gereden. En na een halfuur waren we al diep in het land. De elektriciteit stopte, de dorpen werden steeds kleiner, de huizen steeds goedkoper (kleihutten) en de natuur steeds mooier. Eerst zijn we naar een tuin gegaan van de vader van Chris die volstond met koffieplanten en bananenplanten en wat suikerriet en cassave. Vervolgens zijn we in een iets groter dorp gestopt om wat drinken te halen en zijn we bij de tante van Chris gestopt, ze was zeer blij dat er een blanke was. Eigenlijk overal waar we reden werd ik aangekeken en hoorde ik overal ‘Mzungu’ (voor de nieuwe volgers hier: betekend blanke). We zijn bij zijn tante naar binnen gegaan, omdat het hard regende, zelf stond ze nog buiten bij de koffiebonen te werken. Nadat de regen was gestopt zijn we verder wezen rijden en kwamen uiteindelijk uit bij het huis van de vader van Chris, hij heeft verschillende stukken land en de jongens waren bezig met zijn koffiebonen. Hij liet de achtertuin zien en zijn naar de buurvrouw gegaan, die zorgt namelijk voor zijn varkens. Met de buurvrouw zijn we naar een andere buurvrouw gegaan, die was blijkbaar de eigenaar van het land wat Chris wou kopen. Het land zag er mooi uit, de grond zeer vruchtbaar, alleen de koffieplanten zagen er erg oud uit. Chris vertelde dat het niet iets te klein was en dat de prijs 2.500.000 UGX is (Ugandees geld), omgerekend ongeveer €750,- met de gemiddelde koers. De prijs was blijkbaar omhoog gegooid vertelde hij en wou het niet kopen.

We zijn terug gegaan naar de eerste buurvrouw, daar hebben we geluncht. De dochter kwam aan met twee stukken Jackfruit (Zoek maar op google naar plaatjes, uitleggen is lastig) het zit boordevol vitamine C, maar zit kleine hoeveelheid gif in, je moet wel heel en heel veel eten om er ziek van te worden. Net zoals rauwe cassave. Vervolgens wou Chris naar het huis van zijn opa, omdat die een grote plantage bezit. Maar we hebben eerst een aantal bezoeken gebracht aan bekende van hem, daarna zijn we met best wel slechte wegen doorgereden naar het huis van zijn opa. Het was erg druk daar, maar hij was er wel. Chris heeft mij de koffieplantage laten zien, van zijn opa, het volgende stuk van zijn moeder en dan het volgende stuk van zijn vader. We kregen een zak bananen achterop de motor en gingen verder. We namen een andere weg en kwamen uit bij het huis (ouderlijk) van zijn moeder. Daar lag een gigantische koffieplantage van zijn moeder. In een dorp zijn we gestopt om te tanken en alle kinderen kwamen kijken. Tja, ze zien niet dagelijks een Mzungu en dat was te merken. Daarna zijn we doorgereden naar Bukomansimbi. De wegen, dorpen, huizen, mensen en natuur, heel anders dan Bukomansimbi, ik durf wel te zeggen het echte Afrika. Voor de mensen die mij niet snappen moeten maar vragen om de foto’s, zeker het kijken waard! De wegen waren nou echt Afrika, kapotte zandwegen met de ene bobbel naar de ander. Misschien goed dat ik nu geen WiFi heb, als ik dit publiceer zal ik vast een belletje krijgen van het thuisfront.

Terug op het project, even de spullen pakken en weggaan, maar daar komt de schoonmaakster. Met de nieuwe regel van gisteren mag ze alleen werken als ik binnen ben. Voor de veiligheid, niet dat ze haar niet vertrouwen, maar er kan zomaar iemand binnenkomen als ze buiten de was doet.

Langzaam word ik al nerveus, ik heb de taxichauffeur deze week geappt. Maar omdat we wifiproblemen hebben kan ik bijna niks. Hopelijk komt alles goed, en is hij er vrijdagmorgen om 9:00, blijven Ugandezen. Na het eten was het tijd om naar Hoy’s College te gaan. Voor Gideon had ik een verrassing, hij loopt altijd in dezelfde trui, omdat hij bijna geen bagage mee kan nemen. Hij hoeft gelukkig niet elke dag heen en weer naar Masaka, maar slaapt ook bij de jongensverblijven. Voor hem had ik nog een mooie Winselaar Steigers B.V.-trui, toen ik hem uit de tas haalde heb ik nog nooit iemand zo gelukkig gezien. Hij was zo blij en trok hem meteen aan voor een foto. Pas later zag hij dat mijn naam erop stond. Gideon zei wanneer hij thuis is dat hij de trui aan zijn moeder laat zien en zijn vrienden, en zegt dan: speciaal gekregen uit Nederland. Hij gelukkig, ik gelukkig. We hebben nog wat over geografie gepraat en hij de lesstof zien die over Nederland gaat. In Afrika vinden ze Nederland heel interessant, vooral de dijken, zee en de bloembollen. Hij liet ook een kaart zien van Nederland in het boek. Nog nooit geweten dat de provincie Utrecht gewoon Noord-Holland is, Amsterdam en Haarlem bijna in Utrecht liggen, Enschede en Hengelo zo’n eind uit elkaar liggen. Wanneer ik terug ben stuur ik hem een betere kaart van Nederland. Hij vindt het leuk om over Nederland te praten.

Daarna was het eigenlijk tijd om te gaan slapen, eerst moest ik Subilah nog spreken en hij ging naar Rebecca (Engels docente). Later in de avond zei Chris dat de taxichauffeur een bekende is en zeker wel betrouwbaar. Dus hoef niet bang te zijn dat hij niet komt. Ik vertrok om 9:00 uit Bukomansimbi en hoop tussen 13:00 en 14:00 in Entebbe te zijn. Vervolgens moet ik nog een plek zoeken waar ik mijn spullen kwijt kan en dan naar de Botanische tuin. Ik vlieg om 23:30 terug naar Nederland, wie zich verveelt, om 6:00 kom ik aan op Schiphol ;)

Geplaatst in Geen categorie | Reageren uitgeschakeld