Een bijzondere dag/avond

Donderdag 20 oktober.

Vandaag stond de wekker om 5:30 (Nederland 4:30, i.v.m. tijdverschil zomertijd). Ik had beloofd om in de ochtend afscheid te nemen van de groep en uit te zwaaien.  Iets voor 6:15 vertrok de bus met de leerlingen en docenten. En was het erg stil en donker, maar binnen een half uur stond de zon alweer hoog genoeg en was er licht genoeg.

Om 7:15 was het ontbijt en om 8:00 ging ik richting de tuin. Het was al erg warm en de zon scheen fel aan de hemel. Ik begon met Nathan te zoeken. En maakte een rondje over het hele terrein. 8:15 bij een school met een paar honderd leerlingen en het was muisstil! Je hoorde echt niemand. Pas toen ik het Hoy’s College (secondary school) gedeelte voorbij was en richting Kids Gear (primary day and boarding school) liep hoorde ik de kleine kindjes spelen. Ondertussen had ik Nathan al gesproken en hij ging richting de tuin, maar ik ging even kijken bij Kids Gear. De kinderen worden daar heel anders behandeld, het eerste wat ik zag en hoorde was een leraar met een grote tak in de hand die de kinderen buiten les gaf. In Nederland zou je zoiets niet zien, hij gebruikt die tak waarschijnlijk niet.

Maar zoals ik hoorde is het in Afrika veel normaler dat de docent een leerling een tik geeft, mij is verteld dat op de primary en secondary school hier het bijna nooit gebeurt. Vooral ouders willen dat hun kinderen met strenge discipline worden opgevoed en geen tegenwoord hebben thuis. Maar de kinderen vinden school hier erg leuk en zoals eerder vermeld komt een deel van de leerlingen van een grote afstand. Ook heeft een kind mij verteld dat haar ouders in Kampala wonen, dat is 3 tot 6 uur rijden. Maar ze mist haar ouders maar een beetje, omdat ze hier elke dag met haar vrienden naar school gaat en 3 maand per jaar thuis is.

Nadat ik terug ging naar de tuin was Nathan bezig met de bijen, ik wou beginnen met een plattegrond van het bananenveld, maar naar een half uur werd ik weggejaagd en niet door mensen, maar door bijen. De bijen waren erg agressief geworden en begonnen mij te steken. Ik ben maar snel naar de kamer gegaan en een uur later opnieuw geprobeerd, ook toen bleven ze rondvliegen, maar waren iets minder fel. Ik heb Airen geholpen met de tuin water te geven, wat echt veel werk is.

Ondertussen moet ik gaan oppassen met mijn Nederlands. Je praat hier de hele dag bijna Engels (wat mij beter afgaat dan verwacht). Maar bij een appje of dit verslag of gewoon een gesprek ben ik al te snel geneigd om Engelse woorden te gaan gebruiken. Maar tijdens de Engelse les is het vooral anders om, te veel Nederlandse woorden in een Engels gesprek/tekst.

Na de lunch heb ik foto’s genomen van de tuin om te proberen een foto plattegrond te maken van de tuin. Vervolgens heb ik Nathan geholpen met het water geven van de tuin (ja alweer ;) gebeurt 2 keer per dag). Ondertussen kwam Winie nog een keer kijken snel. Na 2 tot 3 uur water geven snel een douche genomen en gegeten. Toch bleef ik denken aan de brief van Winie.

Eigenlijk wou ik naar bed rond half 9, maar ben naar Hoy’s College gegaan. De school is gewoon open, een deel had les tot 21:30. En ondertussen werd ik naar Winie gebracht en hadden we wat gepraat over school.

Het is voor hun de normaalste zaak om tot 21:30 naar school te gaan en vroeg in de ochtend te begonnen, omdat ze er ook wonen. Ze vertelde dat ze bijna geen tijd had voor andere dan school, de normaalste zaak van de wereld vinden ze. Ook in het weekend hebben ze weinig tijd en zijn ze druk bezig met school of iets dergelijks, het is moeilijk voor te stellen, maar als je er bent zet het je wel aan denken. Ze zei dat ze bang was dat ik vanmorgen zou vertrekken, maar blij was dat ik bleef, maar elkaar zien? Misschien wel bijna onmogelijk. De meesten kinderen houden van voetballen, zingen en dansen. Maar bijna hun hele leven daar draait om school en het is de normaalste zaak van de wereld……

21:30 tijd om te gaan, de bel gaat al. De kinderen pakken hun spullen en sluiten af. Onderweg naar de uitgang wordt ik nog aangesproken door enkele buddy’s, afscheid genomen van Winie en terug lopend naar mijn kamer, een lange donkere weg. Aangekomen in mijn kamer, eerst de laptop pakken en richting het restaurant om dit verslag te typen. Het zit nu nog vers in mijn geheugen.

De foto die Winie en ik maandag namen.

De foto die Winie en ik maandag namen.

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.